دو فیلم‌ساز آمریکایی در یکی از بی‌ثبات‌ترین دوران‌های تاریخ معاصر چین و تبت، به صورت مخفیانه به این کشور سفر می‌کنند. سفر آن‌ها از مناطق پرالتهاب فعالیت‌های تبت در هند و نپال آغاز می‌شود و سپس به بسته‌ترین مناطق تبت، در جریان بایکوت کامل رسانه‌ای که از سال ۲۰۰۸ آغاز شده و تا به امروز ادامه دارد، راه می‌یابد. هدف آن‌ها ملاقات با فعالان برجسته تبتی است که جان خود را برای اعتراض مسالمت‌آمیز علیه سرکوبگری‌های پلیس حکومت چین در منطقه‌ای که «در تاریکی» نگه داشته شده، به خطر می‌اندازند. با سفر مخفیانه آن‌ها، یک بازی خطرناک موش و گربه آغاز می‌شود زیرا پلیس مخفی نظارت ۲۴ ساعته بر این فیلم‌سازان را حفظ می‌کند. آن‌ها که قادر به ثبت مستندات از سوژه‌های مورد نظر خود نیستند، مجبور می‌شوند دوربین‌ها را به سمت خود برگردانند زیرا خودشان به هدف تبدیل شده‌اند. تمام حرکات آن‌ها تعقیب می‌شود که منجر به ورود غیرقانونی به هتل، سرقت تجهیزات، هک سایبری و جاسوسی شده و در نهایت جان فیلم‌سازان را به خطر می‌اندازد. آن‌ها در نهایت مجبور به فرار و بازگشت به ایالات متحده می‌شوند.

مستند «مایو کلینیک» داستان یک نهاد پزشکی منحصربه‌فرد را روایت می‌کند که «مکه پزشکی»، «دیوان عالی پزشکی» و «جایگاهی برای امید در ناامیدی» نامیده شده است. مایو کلینیک در سال ۱۸۸۳ به عنوان یک همکاری غیرمنتظره بین خواهران سنت فرانسیس و یک پزشک روستایی به نام ویلیام ورال مایو، پس از وقوع یک گردباد ویرانگر در مناطق روستایی مینه‌سوتا آغاز به کار کرد. از آن زمان، این مرکز به سازمانی تبدیل شده است که سالانه بیش از یک میلیون بیمار از تمام ۵۰ ایالت آمریکا و ۱۵۰ کشور جهان را درمان می‌کند. دکتر مایو فلسفه ساده‌ای داشت که آن را به پسرانش، ویل و چارلی، منتقل کرد: «نیازهای بیمار در اولویت است.» آن‌ها بیماری‌ها را درمان نمی‌کردند؛ بلکه انسان‌ها را درمان می‌کردند. در جهانی که ارائه خدمات بهداشتی معمولاً بین تخصص‌های مختلف پراکنده است، مایو کلینیک از رویکردی تیمی و چندتخصصی بهره می‌برد که از همان ابتدا فرهنگی مبتنی بر همکاری را پایه‌گذاری کرده است.